De viering van het gebed is eerst en vooral een gebed van de hele gemeenschap. Het gebed van de kerk is eigenlijk een gebed van iedere parochie; het gebed van de gemeenschap is een gebed waaraan iedere gedoopte en gevormde deelneemt. Daar wordt het gebed van Christus persoonlijk. In het persoonlijk gebed dringt Christus diep door in ons eigen leven: 'Erkennen we dan ook onze stem in Hem en zijn stem in ons'.

Het gemeenschappelijk gebed van de kerk heeft vorm gekregen in het getijdengebed. We kennen het vorm via de kloostertraditie. De voornaamste gebedsuren zijn het morgen- en het avondgebed, 'de twee scharnieren van het dagelijks getijdengebed'. Overdag worden de zogenaamde kleine uurtjes gebeden, namelijk het gebed voor de middag (terts), op de middag (sext) en na de middag (noon).

Naast de vieringen van het getijdengebed kent de kerk ook andere gebedsvieringen. Denk bijvoorbeeld aan het rozenkransgebed, een oefening in aandacht. Ook het lof of de uitstelling van het heilig sacrament is een soort gebedsviering, waarbij aandacht geschonken wordt aan de tegenwoordigheid van Christus in ons leven. De viering van de Kruisweg op Goede Vrijdag. Naast deze vormen worden ook nieuwe vormen van gebedsviering ontwikkeld, waarbij wij ons steeds oefenen in het schenken van aandacht.
Deze vormen zijn steeds samengesteld uit de klassieke liturgische elementen lectio - meditatio - oratio: lezing - stilte, overweging of zang - gebed.