Onbeschrijfelijk. Misschien is dat wel het woord dat het beste past. Maar tegelijkertijd zagen we iets anders: hoop.
Geloof speelt in Brazilië een belangrijke rol. Er zijn veel kerken en het is heel gewoon om over God en je geloof te praten. God hoort erbij. Ook in moeilijke omstandigheden geloven mensen dat Hij hen niet alleen laat. Hun geloof geeft hoop.
We mochten een kerkdienst meemaken. Eén van de deelnemers omschreef het als volgt: “Een wereld die eromheen uitzag als een hel, maar binnen was er zoveel warmte, betrokkenheid en geloof.”
En toen werden we gevraagd om samen het lied ‘Heer, Uw licht en Uw liefde schijnen’ te zingen.
Daar, tussen mensen die zoveel minder hebben dan wij, klonken de woorden ineens heel dichtbij. En ik stelde mezelf de vraag:
Waarom lijkt geloof daar zo vanzelfsprekend, terwijl het bij ons soms zo moeilijk is?
Wij hebben zoveel: een huis, inkomen, mogelijkheden en zekerheid. Toch kunnen we ons druk maken over zoveel dingen en kan geloof soms ingewikkeld worden. We twijfelen en hebben vragen.
En daar stonden wij. Mensen die misschien veel minder zekerheid hebben, maar vol overtuiging zingen over Gods licht en liefde.
Ik voelde mij op dat moment klein. Of eigenlijk: kleingelovig.
Niet omdat mijn geloof niets betekent, maar omdat ik opnieuw besefte hoeveel ik zelf probeer vast te houden. Geloven betekent ook dat je je leven uit handen mag geven. Dat hoop niet afhankelijk is van omstandigheden en dat God erbij is, juist wanneer het leven moeilijk is.
De reis heeft mij bewuster gemaakt van wat ik heb, van wat werkelijk belangrijk is en van de waarde van geloof en vertrouwen. Dat wil ik proberen vast te houden nu ik weer thuis ben.
De agenda loopt weer vol en het gewone leven begint. Toch wil ik ruimte houden voor wat echt belangrijk is. Niet alles zelf willen vasthouden, maar vertrouwen dat God meegaat. En mijn geloof niet alleen voor mezelf houden, maar er ook vrijmoediger over spreken.
Ergens in mijn hoofd klinkt nog steeds dat lied: Heer, Uw licht en Uw liefde schijnen.
Misschien is dat wel een mooie manier om weer te beginnen: met meer bewustzijn, dankbaarheid en vertrouwen.

Renetta Jansma-Hiemstra