Dat roept bij mij de vraag op: geven wij hun daar wel genoeg over mee? Delen wij hoe wij zelf soms Gods liefde zien? In kleine momenten, in ontmoetingen, in trouw, in gebed?
Tijdens de kerkdienst, waarin ook de tienerkerk plaatsvond, ging ik samen met verschillende gemeenteleden en ds. Van Wijngaarden in gebed. In dat gebed bad ik speciaal voor de jongeren. Voor wie ze zijn, voor wat hen bezighoudt, en voor hun verlangen om gezien te worden. Na afloop kwam iemand uit de tienerkerk naar mij toe en zei:
“Renetta, wat heb je mooi gebeden. Het klopt zoals je bad.”
Wat een bijzonder moment. Niet omdat het om mijn woorden ging, maar omdat het liet zien dat het gebed werd herkend. Dat jongeren zich gezien voelden. Dat er iets van Gods liefde zichtbaar werd – heel dichtbij, heel echt. Het gebed ging over zien. Over aandacht. Over ruimte maken voor jongeren in onze kerk en in ons hart.
Want als we elkaar echt zien – met liefde, geduld en aandacht – dan wordt Gods liefde zichtbaar. Niet groots of spectaculair, maar precies daar waar iemand, jong of oud, zich gekend en geliefd weet. Maar geldt dit niet net zo goed voor ons allemaal? Ook wij, als ouderen, verlangen ernaar om gezien te worden. Gehoord. Gekend. Misschien is de 40-dagentijd daarom een uitnodiging aan ons allen: om minder te spreken en meer te luisteren. Om ruimte te maken voor de ander, jong en oud. Want juist daar – in echte aandacht, in nabijheid, in liefdevol naast elkaar staan – wordt Gods liefde zichtbaar. Niet in grote woorden, maar in een leven dat zegt: jij mag er zijn.
Groet,

Renetta Jansma-Hiemstra