De woorden raakten me, en ik deel ze graag met jullie:

Schep in mij, o God,
een hart op U gericht;
een geest, die weet wat waarheid is;
wat donker is, wat licht.
 
Zo vaak afgeleid
door stemmen om mij heen,
die zeggen wat belangrijk is;
wat waarde heeft, wat geen.
 
Maar telkens als ik dwaal,
roept U mijn naam;
wijst U mij weer op Christus:
geheim van mijn bestaan.

Met Christus gestorven;
met Christus opgestaan;
met Christus verborgen
in God.
 
Vader, dank U wel;
dit wonder kleurt de dag:
dat ik met Christus leef;
bevrijd van elke aardse macht.
 
Help mij U verstaan,
die steeds weer tot mij spreekt;
met hemelse aanwezigheid
mijn wereld binnenbreekt.

Wat mij hierin raakt, is hoe herkenbaar het is om afgeleid te worden door alles wat op ons afkomt, de drukte, de verwachtingen. In de vorige Geandewei heb ik hier ook iets over gedeeld. Het blijft iets waar we allemaal, ieder op zijn eigen manier, mee te maken hebben. Hoe bemoedigend is het dan dat God ons telkens weer bij onze naam roept en ons wijst op Christus, het fundament van ons eigen leven. Mijn verlangen is dat we dat als gemeente mogen ervaren en verstaan. Ieder van ons, ouderen, jongeren en kinderen, op onze eigen manier. Dat we mogen blijven ontdekken dat Hij leeft. Dat Hij dichtbij is. Ik wens ons toe dat we dat niet alleen weten maar ook echt mogen voelen en beleven. Elke dag opnieuw.

Renetta Jansma-Hiemstra